Beveiligingsproblemen met magnetische strook van betaalkaarten blootgesteld

Magnetische strepen op betaalkaarten slaan informatie op drie sporen op, elk met een specifiek doel:

• Spore 1: Bevat de naam van de kaarthouder, het primaire rekeningnummer (PAN), de vervaldatum en discretionaire gegevens. Het gebruikt alfanumerieke codering en wordt doorgaans gebruikt bij transacties met luchtvaartmaatschappijen en hotels.
• Spore 2: Bevat het PAN, de vervaldatum en de serviccode (die de gebruiksrechten van de kaart definieert). Dit spoor is alleen numeriek en is de meest gebruikte gegevensbron voor betalingsverwerking.
• Spore 3: Dit spoor wordt zelden gebruikt in moderne systemen en was oorspronkelijk bedoeld voor aanvullende financiële gegevens, maar is grotendeels uitgefaseerd vanwege beveiligingsproblemen.

De decennia-oude magnetische striptechnologie presenteert meerdere beveiligingsuitdagingen:

1. Gegevensblootstelling: De statische aard van magnetische stripgegevens betekent dat alle authenticatiegegevens tussen transacties ongewijzigd blijven, waardoor kaarten kwetsbaar zijn voor skimmingaanvallen.
2. Gebrek aan encryptie: Magnetische stripgegevens worden tijdens transacties in platte tekst verzonden, waardoor onderschepping door kwaadaardige apparaten mogelijk is.
3. Eenvoudige duplicatie: De eenvoud van de structuur van magnetische stripgegevens stelt criminelen in staat om functionele vervalsingen te maken met basisapparatuur.

Financiële instellingen en betalingsnetwerken hebben verschillende tegenmaatregelen geïmplementeerd:

• Wereldwijde adoptie van EMV-chiptechnologie, die unieke transactiecodes genereert
• Implementatie van tokenisatie voor online transacties
• Verhoogd gebruik van point-to-point encryptie voor kaartlezers

Ondanks deze vooruitgang blijft magnetische striptechnologie in gebruik als een terugvaloptie, waardoor de relevantie ervan in discussies over betalingsbeveiliging behouden blijft.